گرایش پوشاک

امروزه بخش پوشاك صنعت نساجی به سوی ایجاد واحدهای بزرگ صنعتی متمایل شده است، اما متأسفانه نیروی كار متخصص برای فعالیت در این واحدهای صنعتی وجود ندارد تا جایی كه برخی از صنایع پوشاك، فارغ‌التحصیلان مهندسی نساجی ـ گرایش‌های تكنولوژی نساجی و شیمی نساجی و علوم الیاف یا فارغ‌التحصیلان طراحی لباس را استخدام می‌كنند و پس از برگزاری دوره‌های كوتاه مدت آنها را برای كار در صنایع پوشاك آماده می‌كنند. اما در عمل دیده می‌شود كه همین افراد نیز پاسخگوی نیاز صنایع پوشاك نیستند.برای مثال، یك طراح لباس بیشتر در زمینه مدل و طرح لباس و سایز‌بندی آن آموزش دیده است؛ در حالی كه در اِشل صنعتی، طراحی لباس، مرحله اول كار است و در مرحله دوم یك متخصص باید بتواند طراحی یك خط پوشاك را ارائه دهد.برای مثال، در یك واحد خیاطی، الگوی قطعات یك پیراهن مردانه را كه در حدود 10 تا 15 عدد است، با شابلون در می‌آورند و بر روی پارچه برش می‌زنند و در نهایت قطعات را به هم وصل می‌كنند. اما در اشل صنعتی كه در یك روز 1000 تا 2000 دست لباس آماده می‌شود، نیاز به یك مهندس نساجی گرایش پوشاك است تا با طراحی خط تولید، نحوه دوخت و اتصال قطعات را تعیین نماید. در ضمن یك مهندس نساجی باید نحوه زمان‌بندی و طراحی خط تولید را به گونه‌ای انجام دهد كه اگر برش و چرخ یك قطعه 20 ثانیه طول می‌كشد و قطعه‌ای دیگر 3 دقیقه زمان می‌برد، دستگاهی كه قطعه‌ای را در زمان كمتر تولید می‌كند، بیكار نماند. این مسأله زمانی اهمیت بیشتر پیدا می‌كند كه بدانیم با توجه به طرح و مدل یك لباس، طراحی خط تولید فرق می‌كند. برای مثال، یك شلوار جین معمولی حدود 15 قطعه دارد، اما یك شلوار جین تزئینی امكان دارد 50 قطعه داشته باشد؛ قطعاتی كه زمان دوخت آنها متفاوت است. در این میان، مهندس نساجی گرایش پوشاك حتی تعداد دستگاه‌های موجود برای دوخت هر قطعه را تعیین می‌كند تا كارخانه از هر دستگاه حداكثر استفاده را بكند.از سوی دیگر، مسأله لایه‌چینی را می‌توان مطرح كرد؛ چون در كارخانه برای صرفه‌جویی در وقت و هزینه، قطعات هر دست لباس را به صورت مجزا برش نمی‌دهند، بلكه برای هر قطعه 50 یا 70 لایه می‌چینند و سپس الگو را گذاشته و برش می‌دهند. حال مسأله اینجاست كه لایه‌چینی باید با توجه به جنس پارچه انجام گیرد.برای مثال، در پارچه آستری یا ساتن نمی‌توان تعداد لایه‌ها را خیلی زیاد كرد؛ چون لایه‌های پارچه روی هم لیز می‌خورند و نمی‌توان آنها را بخوبی برش داد.